Hoogbegaafd? Gefeliciteerd want dan ligt het luie leven aan je voeten ...      
                             12278835 1520206611634630 2521478388482259317 n      

Hoogbegaafd?
‘Ik zou willen dat mijn kind zo slim was’,
Hoogbegaafd?
‘Lijkt me heerlijk, alles gaat vanzelf’
Hoogbegaafd?
‘Dat zijn toch die kinderen die overal en altijd als eerste klaar zijn en foutloos werk leveren?’

Hoogbegaafd?
‘ Dat zijn toch die saaie kinderen die alleen maar willen lezen en niet buiten willen spelen?
Hoogbegaafd?
‘ Vertel mij wat , dat is tegenwoordig iedereen….….


Je kent ze vast wel, deze uitspraken van de mensen om je heen. Uitspraken die je enorm kunnen raken in het diepste van je zijn, want toevallig ben jij wel hoogbegaafd!

Hoogbegaafd?
‘ Dat betekent niet begrepen worden’
Hoogbegaafd?
‘Dat betekent dat anderen altijd torenhoge verwachtingen van je hebben’.
Hoogbegaafd?
‘Dat betekent weinig soulmaatjes hebben’.
Hoogbegaafd ?
‘Dat betekent vechten tegen vooroordelen’.
Hoogbegaafd?
‘Dat betekent je vaak zo alleen voelen dat je het leven soms niet meer ziet zitten…”
Hoogbegaafd…Het luie leven ligt echt niet aan je voeten. Misschien moet je wel veel harder werken dan een ander om een plekje te bemachtigen in het leven om je heen; op school, thuis , bij de voetbal of tennis…
                    


Maar dat zien mensen vaak niet, de worsteling van het niet begrepen worden. Vergelijk het met de bekende ijsberg; we zien alleen het succes , de ijsberg die boven de zee uitsteekt, maar niet wat er aan het succes vooraf gaat; dat wat onder water moet gebeuren om de ijsberg te worden; de worsteling, het alleen voelen, de slapeloze nachten . Onlangs heb ik bij een kindertraining de ijsberg centraal gezet. Waar ben je goed in en wat heb jij ervoor moeten doen wat anderen niet zien. Het werd een mooi gesprek met herkenning van elkaar. Dat zijn mooie momenten die hoogbegaafde kinderen samen met elkaar kunnen hebben. Begrip, herkenning, horen hoe anderen dit oplossen of ermee omgaan.. Merken dat je niet de enige bent die ermee worstelt, dat is waardevol.
Jij kunt er toch ook niets aan doen dat je al gelijk een oplossing voor een probleem ziet terwijl de rest daar eerst nog eens weken over wil nadenken en vervolgens bij jouw oplossing uitkomt en er doodleuk gezegd wordt; ‘na over leg is besloten dat we unaniem gekomen zijn tot deze oplossing’ wat unaniem.. het was jouw oplossing weken geleden al.
Jij kan er toch ook niets aan doen dat je gelijk het antwoord weet van de som die de meester op het bord schrijft, een MOEILIJKE som voor de verandering waar de hele klas een half uur mee bezig is. Jij kan het toch ook niet helpen dat je vaak ‘voelt’ hoe een ander zich voelt en daar dan aandacht aan besteed zonder dat erom gevraagd wordt? Jij kan het toch ook niet helpen dat je de mensen die ‘niet echt ‘zijn gelijk doorhebt en ze vervolgens geen kans meer geeft om jou echt te leren kennen…Dat is toch iets wat bij je hoort en dat je niet kunt ontkennen…Dit ben jij.

Je kan wel leren ermee om te gaan. Hoe kan ik blij worden van al deze talenten, hoe kan ik ze inzetten zodat ze me in mijn kracht zetten en ik zichtbaar wordt om wie ik echt ben.

                               Jou vind ik leuk

Waar komt deze gedachte over Hoogbegaafdheid dan toch vandaan? Een hoog IQ wordt geassocieerd met snelle, slimme hersenen en dat wordt weer gekoppeld aan alles kunnen, alles op kunnen lossen, of alles altijd direct weten zonder er moeite voor te hoeven doen. De alles kunner en allesweter die altijd meer , veel meer werkjes aankan en wil hebben…
Daar ligt het misverstand, daar is het vooroordeel, daar ligt de basis van verkeerde begeleiding van hoogbegaafde kinderen op school.
Als we ervan uitgaan dat hoogbegaafd zijn inderdaad betekent dat je alles al weet wat heb je dan te leren op school? En als je dag in dag uit niets te leren hebt op school hoe saai en vervelend kan school dan worden, hoe verlies je dan de motivatie om je ergens voor in te zetten want je moet weer iets 'oefenen’ terwijl het je het al lang kunt en het je niets oplevert aan nieuwe kennis en vaardigheden. Stel…dat je inmiddels weet dat hoogbegaafdheid niet inhoud dat je alles weet en kan maar dat hoogbegaafdheid betekent dat je best veel kan en weet maar niet alles. En dat je het fijn vind om op school ook iets nieuws te leren, te ervaren dat inspanning een enorme kick kan geven. Stel hè, dat dat bekend is, dat jouw juf of meester dat al weet over hoogbegaafdheid…hoe kan het dan dat het soms dan toch niet lukt op school?

Ik heb eerder geschreven over de gevoeligheid van hoogbegaafde kinderen. Dat is zeker een aspect dat meetelt. Als jij je niet gezien weet, of voelt dat de juf je eigenlijk maar heel erg vervelend vind, klasgenootjes je als nerd uitschelden en wel bij je komen als ze je nodig hebben en iets niet snappen, kan het dan zijn dat je heel voorzichtig, soms niet zichtbaar een heel klein luikje voor jezelf zet zodat niemand ziet dat je eigenlijk heel verdrietig bent maar je gewoon ‘stoer’ doorgaat met helpen van je ‘vrienden’. Dan zou het zomaar kunnen zijn dat je dat luikje na een poosje gaat vervangen door een echt rolluik dat automatische naar beneden gaat als iemand iets kwetsends zegt.. zodat niemand maar dan ook niemand ziet hoe jij je werkelijk voelt.

Wat gebeurt er als je alsmaar dat luikje dicht hebt? Niemand ziet meer wie je werkelijk bent, hoe lief, behulpzaam, sociaal en heerlijk nieuwsgierig je bent naar de wereld om je heen. Mensen zien dan soms een teruggetrokken kind en hebben als snel een mening klaar; autist! Of je gaat je heel druk gedragen, de clown uithangen, daar hebben mensen ook een woord voor : ADHD. Of…als je te lang niet kunt zijn wie je bent gebeuren er soms dingen die jezelf ook niet wilt. Je zegt woorden die je eigenlijk helemaal niet meent, je gaat schoppen en slaan terwijl je eigenlijk wilt zeggen: ik snap het niet, help me dan!
Dat…dat is ook hoogbegaafd zijn. En dat ziet niemand, bijna niemand. Wie helpt jou te kijken naar wat er gebeurt is voordat je dit gedrag liet zien…
Soms is het zo eenvoudig. Kijk en luister echt naar het kind. Wat maakt dat dit kind niet tot het oplossen van de som komt? Vraag het aan hem, ga bij hem zitten en vraag waarmee je hem kunt helpen, vraag hoever hij met de som komt en waar jij hem verder mag helpen.
Zeg hem dat je ziet dat hij worstelt, zijn best doet maar het niet kan…

jou vind ik leuk


In mijn praktijk komen veel hoogbegaafde kinderen die echte beelddenkers zijn. Als je met het kind in gesprek gaat waarom iets niet lukt kun je er vaak achter komen dat het verhaaltje waar de som uitgehaald moet worden niet begrepen wordt. De som zelf is niet zo moeilijk maar het lezen en uit de context halen. Zou dit kind een beelddenker kunnen zijn die helemaal niets met jouw verbale informatie kan? Die leert door plaatjes, filmpjes , handelend bezig te zijn, te kijken en te ervaren. Naar mate je ouder wordt heb je het beelddenken op school steeds minder nodig…en wat dan als jij beelddenkers bent? Dan zit je met jouw hoofd vol verhalen, gevoelend en beelden en vind het lastig er woorden aan te geven. Je besluit daarom maar al te vaak om maar niks meer te zeggen. Automatiseren vind je lastig want stampen helpt niet, je wilt het begrijpen, je vergeet snel wat je geleerd hebt. Jij houdt van kijken, een fijne sfeer, creatief te fantaseren (wegdromen), dingen gewoon weten en je hebt behoefte aan autonomie (*Dit is geen afvinklijstje en zeker niet compleet) Je hebt ruimte nodig en bent graag buiten. Leren lezen is lastig, het inschatten van tijd vind je moeilijk en je hebt meer tijd nodig om je gedachten om te zetten van beeld naar taal en andersom. Je maakt veel spelfouten bij het schrijven van een verhaal want je let niet op de spellingsregels maar op het verhaal … lezen vlot niet zo erg want je ziet een beeld bij een woord dus papa kan veranderen in het woord vader en tijdens een verhaal dat vertelt wordt komt jouw eigen verhaal erbij in beelden en na afloop weet jij geen details meer van het verhaal te vertellen. Bij rekenen kende je de tafels uit je hoofd en nu je ze nodig hebt ben je ze allemaal vergeten, je gebruikte altijd een getallenlijn om op te tellen maar nu je een groep hoger zit hangt deze niet meer in de klas; HELP, wat nu?

School is veelal ingericht voor de taaldenkers en niet voor de beelddenkers. De beelddenker leert op een andere manier en is niet dom of dommer dan een taaldenker.
In de praktijk had ik onlangs en mesje van 12, groep 8, die alleen de tafel van 5 kende. het opzeggen van de antwoorden dan, dat was voor haar een tafel ‘kennen’.
Door haar de tafels aan te bieden in de vorm van een plaatje leerde deze jongedame binnen drie weken alle tafels uit haar hoofd en het mooiste cadeautje voor haar zelf was de conclusie; ik ben niet dom, ik kan het wel!

In mijn dagelijkse praktijk kom ik ze tegen. Soms heel schrijnend, de combinatie van hoogbegaafd zijn en niet gezien worden . Een beelddenker zijn en niet begrepen worden dat jij niet alles kan. Frustratie ( de grote boze BOOS wolk waar ik vaker over schrijf) maakt dat je dan soms dingen doet niet door de beugel kunnen. En eigenlijk roep je alleen maar HELP MIJ!
Hoogbegaafd? Het luie leven ligt niet aan je voeten, laat dat voor eens en altijd uit de wereld geholpen worden. Het is keihard werken om op jezelf te leren vertrouwen en je alleen t e vergelijken met jezelf en niemand anders. Als de omgeving dat nu ook eens zou doen, zou dat het leven dan niet een stuk fijner zijn, voor ieder kind, begaafd, hoogbegaafd, dyslectisch … alle kinderen.
Als we ervan uitgaan dat we niet altijd de beste hoeven te zijn maar dat we elke dag een beetje beter mogen worden hebben we toch een lerend uitgangspunt voor alle kinderen….
Is dat niet de bedoeling van Passend Onderwijs?




Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

"...Wijsheid begint met verwondering..."