blije hoogbegaafden

Dat is de hoogbegaafde leerlingen die hoge cijfers haalt, gemotiveerd is, een grote woordenschat heeft, sociale vaardigheden laat zien, succesvol is en lekker in zijn vel zit. Die zijn goed en makkelijk te herkennen .Maar dat zijn appels op gouden benen, voor het overgrote deel is het herkennen een stuk lastiger, ook thuis.

Neem nu Sanne; een kleuter die huppelend binnenkomt op school, een juf treft die haar ziet als een kleuter met een grote potentie en daar ook aan tegemoet komt. Sanne ontwikkelt zich in een vlot tempo, heeft een hoog leertempo, is autonoom en empatisch, en daardoor zeer geliefd binnen de groep. Ze geeft hulp, durft hulp te vragen als ze dat nodig heeft en kan het goedvinden met bijna iedereen op school. Sanne wordt al snel gezien als de kleuter met een ontwikkelingsvoorsprong, de hoogbegaafde leerling voor de toekomst. Het lijkt wel een afvinklijstje maar bijna alle kenmerken die aan hoogbegaafde kinderen worden toegeschreven zijn op haar van toepassing. Ze is analytisch, nieuwsgierig , heeft een brede belangstelling en kan met haar grote woordenschat precies verwoorden wat ze bedoelt Ze is snel van begrip en beschikt over een zeer groot creatief vermogen om haar opdrachten altijd een eigen, bijna perfecte, vorm te geven. Sanne is een scherp waarnemer en handelt veelal intuïtief.

Ik denk dat ik er voor kies dat ik er mee stop…

Met deze uitspraak besloot een kleuter van 5 jaar te stoppen met het spel dat we aan het spelen waren. Op mijn vraag waarom hij deze gedachte had gekregen zei hij: omdat het moeilijk is.

Een uitspraak die ik regelmatig en in verschillende bewoordingen te horen krijg als we de sessie beginnen of soms juist afsluiten met een spel. Het hangt af van de gemoedstoestand waarmee het kind bij mij binnenkomt. Ik heb altijd veel kleine spelletjes op de tafel liggen waar je je tanden even lekker in kan zetten. Het zijn uitnodigende spelletjes en soms triggers om het de volgende keer in een kortere tijd op te lossen.
De één gaat onverstoorbaar door, de ander zucht eens diep, legt het weg en zegt: ‘zullen we beginnen’, weer een ander kijkt me hulpeloos aan en zegt niets. Of kijkt me aan en zegt dat ze het toch niet kan omdat ze niet zo slim is. Deze laatste uitspraak hoor ik vaak. Aanleiding om in gesprek te gaan over dat wat hij of zij laat zien.
Dat maakt mijn werk zo mooi en inspirerend. Authenticiteit, werken vanuit het hart met kennis en vaardigheden maken dit vertrekpunt van begeleiden succesvol voor kind & ouder.

Het nieuwe schooljaar is weer begonnen. De tijd van wennen aan elkaar is weer aangebroken voor de leerling en de leerkracht. De regels, de nieuwe tafelgroepjes, de nieuwe omgeving van de klas, altijd een mooi begin van iets nieuws. 

Dat is een van de grote voordelen van werken in het onderwijs. Na een lange zomervakantie kun je weer fris opnieuw beginnen. Soms met een nieuwe groep, soms ga je met de groep mee, maar over het algemeen is er wel iets veranderd bij de start van het nieuwe schooljaar.
Als leerkracht heb ik daar 27 jaar lang zelf ook van genoten. Alle nieuwe potloden, gummetjes en schriften weer keurig in het gelid, wachtend op de kinderhandjes die er mee aan de slag zullen gaan. Heerlijk.

Nu ik zo’n 8 jaar als zelfstandig specialist hoogbegaafdheid & talentontwikkeling in het onderwijs werkzaam ben, en dus overgegaan ben naar de meer begeleidende en opleidende rol, is dit een van de momentjes waar ik soms met weemoed op terug kijk en die ik eerlijk gezegd soms best wel mis. Maar daarvoor in de plaats zijn weer vele andere mooie momenten gekomen.
In mijn vorige blog heb ik in het kort een coaching sessie beschreven van een leerling uit groep 8. Vandaag wil ik een combinatie maken van ervaringen met mijn cliëntjes, een stukje theorie en mijn dagelijkse praktijk eromheen. Een mooie combi.
Vervroegde doorstroming: Dit onderwerp is in de laatste twee nieuwsbrieven ook aan de orde gesteld. Voor de zomervakantie ging het hoofdzakelijk over de leerling en de laatste nieuwsbrief, net verstuurd aan het begin van het nieuwe schooljaar, ging vooral over de nazorg en de leerkracht.

Halverwege het vorige schooljaar kwamen ouders bij mij met de vraag of ik iets kon betekenen voor hun zoon, voor henzelf als ouders en voor de leerkracht en misschien wel de hele school. Dat was een, wat je noemt, samengestelde hulpvraag.
We hebben een afspraak gemaakt en in kaart gebracht waar de hulpvraag lag, wie wat nodig zou hebben en wat mijn rol daarin zou kunnen zijn.

"...Wijsheid begint met verwondering..."