Gespreksdriehoek Hoogbegaafdheid

Niet als trucje.
Niet als diagnose-instrument.
Maar als kompas.

De driehoek helpt je om niet alleen te kijken naar wat een kind kan,
maar naar wie het is.

Naar de binnenwereld.
Naar de gevoeligheid.
Naar het sterke rechtvaardigheidsgevoel.
Naar de behoefte aan autonomie.
Naar de intensiteit van denken en voelen.

Want veel hoogbegaafde kinderen lopen niet vast omdat ze het niet snappen.

Ze lopen vast omdat ze niet gezien worden.

We proberen gedrag te corrigeren, terwijl er vaak een existentiële vraag onder ligt.
We verhogen het niveau van de les, maar vergeten het niveau van verbinding.

Wat ik zo waardeer aan deze gespreksdriehoek, is dat hij het gesprek verschuift.

Van:
“Waarom doe je zo?”

Naar:
“Wat gebeurt er vanbinnen?”

En op het moment dat een kind merkt dat je dáár nieuwsgierig naar bent…
verandert alles.

Dan ontstaat erkenning.
Rust.
Zelfinzicht.

Hoogbegaafdheid is geen optelsom van punten.
Het is een manier van zijn.

En misschien is dat wel de kern.

Als we anders leren kijken,
hoeven kinderen minder hard te vechten om begrepen te worden.